Leegte

Eenzaamheid. Het is herfst en je ziet maar één blaadje door de lucht dwarrelen. Je loopt langs een slootje en je ziet daar maar één eendje zwemmen. Het is lente en je ziet maar één bloemetje in het gras. Je kijkt uit het raak en je ziet maar één wolkje aan de lucht, waarna er een vogel in z'n eentje langs vliegt. 
Ik ben dat blaadje, ik ben dat eendje, ik ben dat bloemetje, ik ben dat wolkje, ik ben die vogel. Ik ben eenzaam. 
Soms lijkt het wel alsof ik gedoemd ben om eenzaam te zijn. 
Op een zekere manier kan je zeggen dat ik nooit echt alleen ben, want in mijn hoofd is het altijd druk. Helaas. Maar af en toe heb ik gewoon behoefte aan wat gezelschap, iemand om mee te lachen, iemand om mijn hart echt bij te luchten en die me dan gewoon even vasthoudt en zegt dat het allemaal wel goed komt. Is dat te veel gevraagd?
Trying to find the lights in my eyes.

Fuck this shit

Vandaag naar de psychiater geweest, het was nog erger dan anders. Ik begin me steeds meer te ergeren aan die man. Hij herhaalt steeds dezelfde vragen en dingen en verwacht dan dat ik iets anders ga antwoorden. Niet dus. En maar doorgaan, en doorgaan, en doorgaan. Pff, wat is dat irritant. Ik begin ook steeds m'n geduld te verliezen met hem en ben lang niet altijd meer zo politiek en beleefd. Die tijd heb ik nu echt gehad. Hij doet he-le-maal niks! Alleen dingen herhalen, elk gesprek weer. Hij regelt niks, hij doet niks. Ughh! Life is tough. Maar, ik moet maar zo denken; vrijdag begint mijn nieuwe behandeling en nu maar gewoon hopen dat die helpt! *fingers crossed* Wish me luck people! (het spijt me dat het dit keer niet zo diepgaand en poëtisch was ><)
Trying to find the lights in my eyes. 

Verdrinken

Soms voel ik zo'n grote leegte van binen en dat is flink klote. Maar wat erger is, is overspoeld worden door emoties. En dat ervaar ik veel te vaak. Dan lig ik in bed, het enige wat ik hoor is mijn ademhaling en wat gedempte geluiden van buiten, na te denken, te piekeren over van alles en nog wat. En dan voel ik zo veel tegelijk. Vedriet. Woede. Hoop. Teleurstelling. Pijn.
Een pijn die veel erger is dan fysieke pijn. Een pijn die maar niet weg lijkt te gaan. Een pijn die me van binnen weg laat rotten en zich laat zien in de strepen op mijn huid. 
En dan hoor ik nog iets anders dan alleen mijn ademhaling en gedempte geluiden van buiten; mijn zachte gesnik. Ik voel de warme tranen over mijn wangen rollen. 
Dan probeer ik aan leuke dingen te denken, want ik maak echt wel leuke dingen mee. Die leuke dingen verbleken alleen vaak bij de rest wat zich in mijn hoofd afspeelt. Het is alsof het grootste gedeelte van de tijd mijn lucht vol zit met donkeren wolken, die regen en onweer met zich mee dragen. Af en toe komt het zonnetje erdoor, maar niet lang genoeg om het donkere van de wolken te overwinnen. Het donkere overheerst. Ik wil er zo graag iets aan doen. Volgende week begint een wederom nieuwe behandeling en daar heb ik mijn hoop op gevestigd. Althans, het kleine beetje hoop dat ik durf te hebben. ''The only thing stronger than fear is hope.'' Maar als je hoop hebt en hij komt niet uit, dan ben je teleurgesteld. Dan ben je weer verder van huis. Ik ben bang voor hoop, maar hoop is dan weer sterker dan angst. Dus ik zit in een vicueuze cirkel. 
Depressie is een grote vicueuze cirkel. Als je het patroon niet doorbreekt, kom je er nooit uit. Maar dan moet je wel eerst het patroon kunnen verbreken. En dat is moeilijker dan het lijkt. 
Als je beslissingen wilt maken, kan je andermand oordeel daarin meenemen, maar uiteindelijk moet je die beslissing toch echt zelf maken. En daarvoor moet je op je hoofd kunnen vertrouwen. Mijn hoofd is donker, ik kan niet op mijn hoofd vertrouwen. Ik kan zien, maar ik ben blind. Trying to find the lights in my eyes.

De aanval

Depressie is iets in je hoofd, zeggen ze. 'Ze' hebben het fout.
Het zit óók in je hoofd. Maar nog op veel meer plekken. Het is als een roofdier, het ligt de hele tijd op de loer en valt je aan als je 't het minst verwacht. Na een tijdje raak je eraan gewend en kan het je niet meer overvallen, dat betekent echter niet dat het minder klote wordt.
Eten lukt nauwelijks, de hoofdpijn is soms niet te harden, ik ben de hele dag moe, soms is ademen moeilijk, spierpijn blijft maar komen en de depressie laat littekens achter. Zowel psychologische, als fysieke.
Het is alsof ik achterna word gezeten en te langzaam ben om te winnen. Het is alsof er bij elke adem meer zuurstof verdwijnt en niet meer terug komt, alsof ik beetje bij beetje steeds meer verstikt word.  
Ik word gestoord(nog gestoorder dan ik al ben, ja dat is mogelijk) van mijn zelfdestructieve gevoelens en dit maakt me alleen maar zelfdestructiever. Mensen kunnen wel simpel tegen me zeggen dat ik het niet moet doen en de nadelen ervan opnoemen, en dat doen ze ook. Dat heeft alleen geen zin. Het is een verslaving. Als ik de endorfine door m'n lijf voel gieren, wil ik meer. Het is als een drank verslaafde die meer alcohol wilt, een drugsverslaafde die meer XTC wilt. En net zoals bij een alcohol- en een drugsverslaafde is het afkicken een hele opgave.
Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Nu begrijp ik dat spreekwoord pas écht. Ik ben de kat en mijn depressie brengt me in het nauw. Daardoor ga ik rare sprongen maken. Iemand die niet in het nauw wordt gebracht, zal nooit 100% begrijpen waarom ik doe wat ik doe. Nooit. 
Ik begrijp het niet eens helemaal 100%. Hoe kan ik dan van anderen verwachten dat ze dat wel doen? Het antwoord is: niet. En dat doe ik ook niet. Ik verwacht het niet, maar diep van binnen hoop ik er wel op dat ze het begrijpen. Vandaag is weer moeilijk, ik heb nergens zin in. Nou ja, behalve slapen dan en nooit meer wakker worden. Trying hard to find the lights in my eyes, haven't found them yet.

Website statistieken